Zespół poreperfuzyjny (ang. post-reperfusion syndrome, ischaemia-reperfusion syndrome) – zespół objawów, które mogą wystąpić po przywróceniu krążenia (reperfuzji) w przejściowo niedokrwionym organie, tkance lub narządzie.
Po raz pierwszy został opisany w 1987 po operacji przeszczepienia wątroby. W wyniku niedokrwienia dochodzi do uszkodzenia komórek śródbłonka, które powoduje wzmożoną przepuszczalność naczyń krwionośnych, kwasicę metaboliczną, spadek stężenia wapnia.
Natomiast przywrócenie krążenia doprowadza do powstania stresu oksydacyjnego i reakcji zapalnej.
Patofizjologia
Zespół poreperfuzyjny może wystąpić w każdym przypadku niedokrwienia i następowego powrotu tego krążenia. Jego wystąpienie zostało opisane w takich wypadkach jak transplantacja organu, przywrócenie krążenia w wyniku leczenia operacyjnego lub zastosowania leku trombolitycznego (np. streptokinaza), spadku ciśnienia tętniczego, wyrażonego jako średnie ciśnienie tętnicze o 30%, w trakcie zabiegu operacyjnego lub w wyniku rozwoju wstrząsu.