Bedřich Homola (ur. 2 czerwca 1887 w miejscowości Běleč, zm. 5 stycznia 1943 w Berlinie) – czeski generał.

Biogram W 1907 ukończył studium budownictwa w technikum przemysłowym, po czym pracował jako urzędnik praskiego magistratu.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do wojska austro-węgierskiego. W grudniu 1914 dostał się do niewoli na froncie rosyjskim i trzy lata później został oficerem Korpusu Czechosłowackiego w Rosji.

Po powrocie do ojczyzny kontynuował karierę wojskową. W latach 1922–1923 zastępca komendanta Akademii Wojskowej, 1923–25 naczelnik sztabu dywizji pieszej, 1925–27 dowódca pułku pieszego, 1927–34 komendant garnizonu w Pradze oraz 1935–39 dowódca VII Korpusu Wojskowego w Bańskiej Bystrzycy. Od 1929 generał brygady, od 1935 generał dywizji.

W dniach 9–11 marca 1939 kierował interwencją przeciwko separatystom słowackim (w Czechach znana jako tzw. Homolův puč).

Po 15 marca 1939 powrócił się do Pragi, stał się jednym z przywódców Obrony Narodu i działał w podziemiu. Z końcem 1941 schwytany przez Gestapo i na początku 1943 stracony w Berlinie-Plötzensee.