Bitwa morska pod Olandią miała miejsce 26 lipca 1789 podczas wojny rosyjsko-szwedzkiej 1788-1790.
W okolicy wyspy Olandii flota szwedzka dowodzona przez księcia Karola Sudermańskiego stoczyła nierozstrzygniętą bitwę z flotą rosyjską dowodzoną przez admirała Cziczagowa.
Wstęp Zebrawszy 21 okrętów liniowych i 8 dużych fregat książę Karol Sudermański postanowił zaatakować znajdującą się w pobliżu Olandii flotę rosyjską.
Bitwa Okręty szwedzkie weszły w kontakt bojowy z flotą rosyjską 26 lipca 1789 w pobliżu południowych wybrzeży wyspy Olandii. Rosjanie ustawili się w szyku obronnym, podczas gdy Szwedzi prowadzili nieskuteczne ataki oraz strzelali z dużego dystansu.
Książę Karol odniósłby zwycięstwo, gdyby nie nieudolność jego zastępcy, admirała Per Liljehorna, który dowodząc drugą częścią floty szwedzkiej nie zdążył przybyć na czas, przez co nie wykonał rozkazu do ataku. Wobec silnego oporu Rosjan Szwedzi zmuszeni zostali w końcu do zaprzestania walki.
Po bitwie Obie floty przez trzy dni manewrowały, mając się w zasięgu wzroku. Pięć dni po bitwie Rosjanie umiejętnie manewrując zapędzili okręty szwedzkie do portu w Karlskronie, gdzie zablokowali flotę szwedzką.
Admirał Liljehorn został postawiony przed sądem, a następnie uwięziony.