Podgatunki i zasięg występowania Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia następujące podgatunki P. megalorynchos: P. megalorynchos megalorynchos (Boddaert, 1783) – Celebes i sąsiednie wyspy po Moluki i wyspy Papui Zachodniej; P. megalorynchos affinis (Wallace, 1863) – południowe Moluki; P. megalorynchos sumbensis (A.B. Meyer, 1881) – Sumba; P. megalorynchos hellmayri (Mayr, 1944) – Roti, Semau i południowo-zachodni Timor; P. megalorynchos subaffinis (P.L. Sclater, 1883) – Wyspy Babar i Tanimbar. Podgatunek nominatywny został introdukowany w południowej części Mindanao i na pobliskich wyspach Balut i Sarangani.
Morfologia Aleksandretty wielkodziobe osiągają długość około 41 cm oraz ważą 260 g. Cechą charakterystyczną jest duży, czerwony dziób od którego wzięła się nazwa gatunkowa w wielu językach (w tym polskim). W ubarwieniu dominuje kolor zielony. Dymorfizm płciowy jest słabo widoczny. Samica jest trochę mniejsza od samca. Kuper jest jasnoniebieski, a dolne części ciała żółtawe. Barkówki i pokrywy skrzydłowe mogą być ubarwione w różny sposób. Najczęściej środek piór jest ciemny z jaśniejszymi (żółtymi lub zielonymi) krawędziami. Ogon od górnej części jest zielony z żółtym zakończeniem, a od spodu cały żółty. Lotki niebieskozielone. Tęczówki są białe lub żółtawe, a nogi szarozielonkawe lub czarne.