Pracowała głównie w Warszawie. W pierwszych latach głównie malowała pejzaże i martwą naturę. W 1900 roku zaprezentowała studium drzew wykonane węglem, za które otrzymała nagrodę.
Od 1904 roku poświęciła się wyłącznie grafice. W 1911 zdobyła III nagrodę za akwatintę Mój dom rodzinny na 1. Konkursie Graficznym im. H. Grohmana w Zakopanem.
Wraz z Ignacym Łopieńskim i Franciszkiem Siedleckim w 1912 założyła Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Graficznych.
Przed I wojną światową działała w PPS i ruchu feministycznym. W 1907 r. znalazła się w gronie założycielek Polskiego Stowarzyszenia Równouprawnienia Kobiet. Była więziona przez władze rosyjskie. thumb|Pastuszka, olej, przed 1902 Uprawiała techniki artystyczne: litografię i linoryt, ale przede wszystkim akwatintę i akwafortę. W jej twórczości dominowała tematyka architektoniczna; wiele prac przedstawia widoki z dawnej Warszawy (m.in. teka Warszawa, 1922).
W kwietniu 1925 r. jej prace znalazły się na wystawie w warszawskim Salonie Sztuki Czesława Garlińskiego. Zaprezentowała widoki z Wilna i Warszawy oraz sześć akwafort z teki Kraków. W latach 30.