czasopisma: „Die Gartenlaube”, „Die Woche”, „Der Kinematograph”, „Der Silberspiegel”, „Filmwelt”).

W epoce cesarskiej należał do Partii Narodowo-Liberalnej, a w 1918 przeniósł się do Niemieckiej Narodowej Partii Ludowej (Deutschnationale Volkspartei – DNVP), którą reprezentował w Zgromadzeniu Narodowym (uchwaliło w 1919 roku konstytucję Republiki Weimarskiej), a następnie w Reichstagu. Po katastrofalnej porażce DNVP w wyborach w roku 1928 został prezesem partii. Pozostał posłem w Reichstagu do 1945, nawet po rozwiązaniu DNVP wraz z innymi partiami w roku 1933, jako hospitant we frakcji nazistowskiej.

Kontrowersje związane z radykalizmem Hugenberga sprawiły, że wielu bardziej konserwatywnych członków partii opuściło jej szeregi i utworzyło Konserwatywną Partię Ludową (KVP).

W końcowych latach Republiki Weimarskiej, do momentu powołania Hitlera na kanclerza przez prezydenta Hindenburga w roku 1933, Hugenberg i DNVP stanowili wraz NSDAP opozycję wobec rządu Heinricha Brüninga i systemu prawnego Republiki Weimarskiej. Jednak w 1932 roku, Hugenberg postanowił poprzeć Franza von Papena. Został ministrem gospodarki, rolnictwa oraz wyżywienia w pierwszym gabinecie Hitlera (rok 1933). W czerwcu 1933 roku Hugenberg został zmuszony do odejścia z pracy w ministerstwie.