Proces ten nie zachodzi tak jak w większości języków słowiańskich, bo tutaj nie zanika nosowość, lecz jakby spółgłoska nosowa odszczepia się od samogłoski i stoi sama. Obecnie praktycznie wszystkie dawne samogłoski nosowe wymawiane są asynchronicznie jako nosowe dwugłoski, tzn. składają się z elementu ustnego i nosowego. Elementem nosowym jest [] (przed /d/, /t/, /cz/, /dż/, /c/, /dz/), [] (przed /ć/, /dź/), [] (przed /p/, /b/), [] (przed /k/, /g/), [] (przed /s/, /z/, /sz/ i /ż/). Tak więc typowa współczesna wymowa dawnych samogłosek nosowych to np. „kąt” – //, „wąż” – // (wymowa // nie jest już w ogóle brana pod uwagę przez autorów nowszych opracowań specjalistycznychNp. D. Ostaszewska, J. Tambor, op.cit., chociaż jest stosowana w słownikach), „trąbka” – //. W innych językach nosowość zanikła, np. przeszło często w u (czeskie „budu” i rosyjskie „буду” budu) obok polskiego „będę” /bende/ z prasłowiańskiego „”.
Dwugłoski nosowe tworzą się tam, gdzie ich wcześniej nie było, najczęściej w pozycji przed /s/. Por. pisownię nonsens i wymowę //. Tego typu wymowa zdarza się także w przypadku samogłosek innych niż e i o, np.