Po zakończeniu wojny KPJ popierała rozszerzenie rewolucji na całą Europę, co odrzucał Stalin obawiający się zbrojnej konfrontacji z ZachodemZbigniew Marcin Kowalewski Jugosławia między Stalinem a rewolucją Le Monde diplomatique – Edycja polska, lipiec 2013. W odróżnieniu od innych demokracji ludowych Europy Środkowo-Wschodniej, Jugosławia wyzwoliła się spod okupacji niemieckiej z jedynie bardzo ograniczonym wsparciem Armii Czerwonej. W wyzwoleniu wiodącą rolę miała partyzantka, a jej lider, Tito, po wojnie umocnił swoją pozycję w KPJ i wśród społeczności. Jego osiągnięcia sprawiły też, że droga obrana przez Jugosławię stała się drogą do naśladowania dla pozostałych przywódców państw socjalistycznych Europy. Chociaż Stalin był sojusznikiem Tity, to ZSRR już w 1945 roku założył w KPJ własne siatki agentów.

Już po wojnie doszło do kilku incydentów zbrojnych pomiędzy Jugosławią a aliantami zachodnimi. Przyczyną konfliktów było nabycie przez Jugosławię dawnych terytoriów Włoch na Istrii, a także miast Zadar oraz Rijeka. Broz chciał włączyć do kraju miasto Triest, co spotkało się z protestami państw zachodnich i w rezultacie doprowadziło do incydentów zbrojnych, takich jak bitwa między samolotami jugosłowiańskimi a amerykańskimi.