159-213. Wbrew Stalinowi, 21 lutego Broz zwrócił się do greckiego ruchu oporu, aby ten kontynuował walkę zbrojną i obiecał im udzielenie pomocy.
Stalin uważał poczynania Tity za prowokacje. Był zdania, że jego polityka doprowadzi do wojny, do której ZSRR po stratach poniesionych w wyniku wojny światowej nie jest przygotowany. Jugosławia nie zgodziła się na proponowane przez ZSRR tworzenie przedsiębiorstw mieszanych, które mogły spowodować objęcie kontrolą ZSRR niektórych gałęzi jugosłowiańskiej gospodarki. Jugosłowiańscy komuniści odrzucili plan, według którego Jugosłowianie odstąpić mieli od uprzemysłowienia. W odróżnieniu od innych komunistycznych przywódców, Tito nie uzgadniał polityki zagranicznej z radzieckim ministrem spraw zagranicznych, a radzieccy doradcy wojskowi i cywilni byli odprawiani, gdy krytykowali drogę rozwoju wybraną przez titoistów. Tito uważał, że „potrzebni nam są radzieccy eksperci, instruktorzy i specjaliści, ale nie są nam potrzebni komendanci, bo nauczyliśmy się dowodzić i sami możemy to robić”. Spore problemy stronie radzieckiej przyniósł generał Koča Popović, pełniący rolę szefa sztabu generalnego.