Bernard (żył w XIV wieku) – biskup Milkowa w latach 1353–1357, biskup płocki w latach 1357–1363, dominikanin, spowiednik papieża Innocentego VI.
Życiorys Rodzina Bernarda pochodziła z Mazowsza. Jego ojciec podczas najazdu litewskiego bądź tatarskiego dopuścił się zdrady i przyczynił się do zdobycia przez najeźdźców Sandomierza, za co został skazany wraz z rodziną (do trzeciego pokolenia) na banicję.
Bernard wstąpił do zakonu dominikanów i został spowiednikiem papieża Innocentego VI. Został przez niego prekonizowany 12 lutego 1353 biskupem misyjnym w Milkowie na Wołoszczyźnie. W wyniku śmierci biskupa płockiego Klemensa Pierzchały we wrześniu 1357 został mianowany 11 października tego roku przez Innocentego, mocą przysługującego mu prawa rezerwacji, tj. zastrzeżenia wyboru ze strony papieża według własnego uznania, jego następcą wbrew woli tamtejszej kapituły katedralnej i króla Polski Kazimierza III Wielkiego.