Jan Niewiński (ur. 27 grudnia 1920 w Rybczy, zm. 13 marca 2015 w Warszawie) – żołnierz AK, dowódca samoobrony polskiej w Rybczy w czasie rzezi wołyńskiej (IX 1943 – III 1944), pułkownik MSW w stanie spoczynku, działacz sportowy i społeczny, przedsiębiorca-ogrodnik.

Życiorys Urodził się 27 grudnia 1920 roku, jako syn Wawrzyńca Niewińskiego, rolnika z Rybczy. W młodości uczęszczał do pobliskiego Liceum Krzemienieckiego.

Po agresji ZSRR na Polskę jego ojciec został w maju 1940 r. aresztowany przez NKWD, Jan Niewiński do ataku III Rzeszy na ZSRR ukrywał się. Od marca 1943 współorganizator i uczestnik samoobrony polskiej wsi Rybcza, dowódca jednego odcinków obrony wsi, żołnierz AK, od września 1943 dowódca samoobrony wsi.

Po zajęciu Rybczy przez Armię Czerwoną (17 marca 1944) wcielony do istriebitielnego batalionu NKWD w Krzemieńcu. 12 maja 1944 wstąpił do Armii Polskiej w ZSRR pod dowództwem Zygmunta Berlinga. Skierowany do Sum, wcielony do formowanej tam 4 Dywizji Piechoty. Jako dowódca plutonu ckm uczestniczył w przełamaniu Wału Pomorskiego, zdobyciu Kołobrzegu oraz bitwie o Berlin.