Winfield Scott Hancock (ur. 14 lutego 1824 w Montgomeryville, Pensylwania, zm. 9 lutego 1886 w Nowym Jorku) – amerykański generał i polityk Partii Demokratycznej. Wstąpił do armii amerykańskiej, walczył w wojnie amerykańsko-meksykańskiej. Wziął udział w wojnie secesyjnej, walczył w bitwie pod Gettysburgiem. Później był członkiem Partii Demokratycznej i z jej ramienia kandydował na prezydenta w 1880 roku, ale nieznacznie przegrał z republikaninem Jamesem Garfieldem. Po przegranej wycofał się z życia politycznego.
Życiorys Winfield Scott Hancock urodził się 14 lutego 1824 roku w Montgomeryville jako jeden z dwóch bliźniaczych synów nauczyciela Benjamina Franklina Hancocka i Elizabeth Hoxworth Hancock. Imiona otrzymał po bohaterze wojny 1812 roku Winfieldzie Scotcie. Drugi z bliźniaków nazywał się Hilary Baker Hancock. Kiedy mieli po trzy lata rodzina przeniosła się do Norristown, gdzie ich ojciec studiował prawo jednocześnie ucząc w szkole, a ostatecznie założył kancelarię. Elizabeth otworzyła sklep kapeluszniczy. Bracia pobierali nauki w lokalnych szkołach, lecz jedynie Winfield wykazywał duże zainteresowanie wojskowością – w 1840 roku w wieku 16 lat wstąpił do West Point. Wśród kolegów i osób uczęszczających do akademii znalazło się wielu późniejszych generałów – m.in.