Rozejm w Łęczycy – rozejm zawarty 15 grudnia 1433 r. w Łęczycy pomiędzy Polską a zakonem krzyżackim, kończący wojnę z Krzyżakami w latach 1431–1435 w Koronie. Działania wojenne na Litwie trwały do pokoju w Brześciu Kujawskim w 1435.
Był to kolejny rozejm z Zakonem – poprzedni zawarto w 1431 na okres dwóch lat w Czartorysku.
Rokowania Po nieskutecznych rokowaniach w Brześciu pełnomocnicy krzyżaccy (2 komturów, 2 rycerzy, 3 burmistrzów), zagrożeni polskimi przygotowaniami do kampanii zimowej i buntem własnych poddanych, zgodzili się na przedstawione w Łęczycy warunki.
Postanowienia Poszczególne punkty rozejmu:
1. Zostaje zawarty rozejm na 12 lat od najbliższych świąt Bożego Narodzenia pomiędzy królem polskim, Władysławem Jagiełłą, wielkim księciem litewskim, Zygmuntem Kiejstutowiczem, książętami mazowieckimi Siemowitem V, Kazimierzem, Władysławem, Bolesławem i księciem słupskim Bogusławem a Krzyżakami (wielki mistrz Paul von Rusdorf, mistrz inflancki Cysse von Rutenberg, mistrz niemiecki Eberhard von Saunsheim) oraz ich sprzymierzeńcami.
2. Komisarze obu stron zjadą się w Słońsku w dzień Narodzenia Maryi Panny roku następnego, aby niniejszego rozejm przekształcić na pokój wieczysty.