Jako pierwsi do obozu trafili polscy więźniowie przetrzymywani dotąd w celach toruńskiego więzienia przy ul. Piekary 53, popularnie zwanego „Okrąglakiem”. Liczba więźniów gwałtownie wzrosła po 17 października, kiedy to w kazamatach fortu osadzono od 600 do 1200 mieszkańców Torunia i powiatu aresztowanych podczas wielkiej obławy na „polskie elementy niepewne politycznie”. Wkrótce do Internierungslagru zaczęto także kierować więźniów Selbstschutzu z powiatów chełmińskiego, lipnowskiego i wąbrzeskiego, a nawet z powiatów brodnickiego i rypińskiego. Fort VII stał się w ten sposób centralnym więzieniem dla całego Inspektoratu II Selbstschutzu. Polscy historycy szacują, że w celach fortu przetrzymywano jednorazowo od 700 do 1000–1200 lub nawet 1500 osób. Całkowita liczba więźniów, którzy przeszli przez toruński Internierungslager szacowana jest przez Konrada Ciechanowskiego na 3 tys. osób.