Ponowy marsz ze względu na obfite opady deszczu rozpoczęto 18 września przed świtem w składzie zgrupowania ppłk Zygmunta Bierowskiego. W południe 18 września osiągnięto rejon Pawłowa i zatrzymano się na postój w lasach koło Zalesia. W nocy 18/19 września kolumna marszowa zgrupowania przemieszczała się do lasu koło Wólki Orłowskiej, na północny wschód od Izbicy, w trakcie marszu znajdowała się pod ostrzałem artylerii niemieckiej. W wyniku ostrzału podczas marszu przez wieś Krupe, trafiona pociskiem jedna z armat utraciła cały zaprzęg, 2 kanonierów zostało rannych, a 1 bateria odłączyła się od dywizjonu. 19 września o świcie 3 dac bez 1 baterii, osiągnął las majątku Orłów na południowy zachód od Surkowa. Zajęto stanowiska ogniowe z których udzielono wsparcia oddziałom piechoty z 39 DP rez. walczących z niemiecką 4 DP. Podczas tych walk 2 bateria straciła haubicę. W nocy 19/20 września dywizjon (bez 1 baterii) wraz z piechotą oderwał się od niemieckich oddziałów i pomaszerował trasą przez Chełmiec, Kraśniczyn do Majdanu Skierbieszowskiego i razem z 95 pułkiem piechoty stanął na postoju. W południe 20 września wraz z 95 pp pomaszerował do Stanisławówki.thumb W dniach 21–26 września 1939 roku dywizjon walczył w „drugiej” bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. 3 dac wraz z całą artylerią 39 DP rez.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — 3 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (1939) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.