William Henry Bragg (ur. 2 lipca 1862 w Westward, zm. 10 marca 1942 w Londynie) – brytyjski fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki, którą otrzymał wraz z synem, Williamem Lawrence’em, za zasługi w badaniu struktury krystalicznej za pomocą promieniowania rentgenowskiego.
Życiorys Studiował w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge, uzyskując stopień Bachelor of Science matematyki w roku 1884 i Master of Arts fizyki w roku 1886.
W latach 1886–1908 był profesorem matematyki i fizyki w University of Adelaide (Australia), a następnie profesorem w University of Leeds (1909–1915, Cavendish Professor of Physics), w University College London (1915–1925, Quain Professor of Physics) i w Royal Institution (1925–1942, Fullerian Professor of Chemistry).
Współtworzył podstawy analizy rentgenostrukturalnej i spektroskopii rentgenowskiej. Zajmował się badaniami struktury kryształów.
Publikacje Jest m.in. autorem książek: 1912 – Studies in Radioactivity, 1915 – X Rays and Crystal Structure (z W. Lawrence’em Braggiem), 1920 – The World of Sound, 1925 – Concerning the Nature of Things (Tajemnice atomu. O istocie materji, tłum.