UTF-8 () – system kodowania Unicode, wykorzystujący od 1 do 4 bajtów do zakodowania pojedynczego znaku, w pełni kompatybilny z ASCII. Jest najczęściej wykorzystywany do przechowywania napisów w plikach i komunikacji sieciowej.
Zalety i wady Zalety Każdy tekst w ASCII jest tekstem w UTF-8. Żaden znak spoza ASCII nie zawiera bajtu z ASCII. Zachowuje porządek sortowania UCS-4. Typowy tekst ISO-Latin-X rozrasta się w bardzo niewielkim stopniu po przekonwertowaniu do UTF-8. Nie zawiera bajtów 0xFF i 0xFE, więc łatwo można go odróżnić od tekstu UTF-16. Znaki o kodzie różnym od 0 nie zawierają bajtu 0, co pozwala stosować UTF-8 w ciągach zakończonych zerem. O każdym bajcie wiadomo, czy jest początkiem znaku, czy też leży w jego środku, co nie jest dostępne np. w kodowaniu EUC. Nie ma problemów z little endian vs big endian. Jest domyślnym kodowaniem w XML (również w jego aplikacjach: XHTML, SVG, XSL, CML, MathML).
Wady Znaki CJK zajmują po 3 bajty zamiast 2 w kodowaniach narodowych. Znaki alfabetów niełacińskich zajmują po 2 bajty zamiast jednego w kodowaniach narodowych. UTF-8 nie używa przesunięć zasięgów, co stanowi dodatkowe utrudnienie dla implementacji UTF-8 (szczegóły poniżej)