Język kamunicki – wymarły język, używany w starożytności w dolinie Val Camonica (północne Włochy) i okolicach, przez – wymienione w źródłach greckich i rzymskich – plemię Camunni. Zaświadczony przez ok. 200 krótkich inskrypcji, spisanych na kamieniach, za pomocą odmiany pisma etruskiego – tzw. alfabetu z Sondrio. Znaleziska datowane są na II poł. I tysiąclecia p.n.e. Wymarł najprawdopodobniej ok. I w. p.n.e., wskutek ekspansji łaciny.
Nie ustalono dotychczas pochodzenia języka, choć – jako potencjalny krewniak retyckiego – mógł należeć do języków tyrreńskich. Kamunów, wymienia Strabon pośród plemion retyckich, co mogłoby potwierdzać tę tezę. Jednak Pliniusz Starszy, stwierdza, ze należeli do ludności euganejskiej, a więc autochtonów północnej Italii i południowych Alp. W inskrypcjach można znaleźć następujące tyrreńsko-kamunickie paralele: -alas (? etr. abl. -(a)ls, ret. abl. -alas), -s (? etr. gen. –s, ret. -s), -the (? etr. loc. –th, ret. loc. –(t/th)e), -un- (? etr. midd. –in-, ret. –un-), -ke (? etr. pret. act. –ce, ret. pret. act. –ke) itd.