Żmija bliskowschodnia trzyma się często kamienistych, wapiennych podłoży i występuje ona wysokości od 0 do 2500 m n.p.m. Preferuje bogate w roślinność siedliska z dużą ilością krzewów. Żyje ona w obszarach leśnych, w których dominują cedry libańskie i sosny alpejskie, także w wysokich lasach mieszanych w greckiej makii, na wilgotnych łąkach, szuwarach jak i na leżących odłogiem terenach rolniczych, w gajach oliwnych oraz przy żwirowych zboczach górskich. Częściej można ją znaleźć w pobliżu wody niż na suchych obszarach.
Tryb życia Aktywność Aktywność żmii bliskowschodniej jest mocno uzależniona od temperatury zewnętrznej. Jest aktywna przeważnie nocą, przede wszystkim na początku roku i jesienią w słoneczne dni. W zależności od wysokości i klimatu zapada ona w sześciomiesięczny sen zimowy, który zaczyna się między listopadem a grudniem i trwa do marca bądź kwietnia.
Odżywianie Spostrzeżenia co do sposobu odżywiania żmii w naturalnym środowisku są bardzo znikome. W niewoli węże odżywiają się małymi ssakami i ptakami. Małe osobniki jedzą poza tym owady i niewielkie jaszczurki. Jak w wypadku wszystkich rodzajów żmij, zwierzęta te mają niekonwencjonalny sposób odżywiania.