Operetka wygrywała z operą w popularności dzięki lżejszej tematyce przedstawień, łatwiejszej w odbiorze muzyce i niższym cenom biletów, co pozwalało jej trafiać do szerszego grona odbiorców.
Istotną rolę w sukcesie Nowości odgrywał dyrektor Ludwik Śliwiński, który pełnił również funkcje głównego reżysera, a także dostosowywał libretta oraz inscenizacje do polskich warunków, m.in. poprzez dodawanie kupletów, aluzji do bieżącej sytuacji, transponowanie partii wokalnych na inne głosy, dodawanie i ucinanie fragmentów fabuły. Śliwiński miał świetne wyczucie wymagań publiczności oraz instynkt sceniczny, dzięki którym osiągał dobre efekty w reżyserii. Miał też dar odkrywania talentów i świetnie radził sobie z doborem aktorów do ról. Stworzył rozbudowany zespół, oparty na długoletnich kontraktach, dzięki czemu możliwe było wystawianie dużej liczby przedstawień i szybkie zastępstwo w razie niedyspozycji artystów. Śliwiński regularnie wyjeżdżał też do stolic europejskich, by czerpać inspiracje z inscenizacji zagranicznych. Krytycy dyrektora twierdzili, że był tylko odtwórcą cudzych pomysłów reżyserskich, zawartych w egzemplarzach reżyserskich, które rzekomo pozyskiwał nie zawsze legalnymi sposobami.