Pod Błoniem odbyła się także bitwa 16 lutego 1770 roku, podczas której to wojska rosyjskie rozgromiły oddziały konfederacji barskiej. Później, w czasie wojen napoleońskich doszło w tych okolicach do kilku starć. Powstania narodowowyzwoleńcze w XIX wieku nie ominęły Błonia, podobnie nie oszczędziły miasta wojska, biorące udział w kampaniach I wojny światowej. W 1914 roku wzdłuż Utraty przebiegała linia frontu.
Żydzi w Błoniu Społeczność żydowska pojawiła się w mieście z końcem XV wieku. Błonie (jid. בלוינא BloinaMacewa na błońskim cmentarzu żydowskim.) jest wymieniane na liście gmin żydowskich z 1507 r., opodatkowanych w związku z koronacją Zygmunta I Starego.
Później, przez lata miasto było zamknięte dla osadnictwa żydowskiego. W 1827 roku mieszkały tu tylko cztery osoby wyznania mojżeszowego. Dopiero od 1862 r. mogli swobodnie osiedlać się w Błoniu (już w następnym roku żyło tu aż 1027 Żydów). Wielu Żydów zajmowało się obnośnym handlem, krawiectwem i szewstwem. Niektórzy z błońskich Żydów brali udział w powstaniu styczniowym w 1863 roku.