Siegfried Kalischer (ur. 7 maja 1862 w Toruniu, zm. 31 marca 1954 w Kopenhadze) – niemiecki lekarz neurolog, dyrektor założonego przez siebie (1891) sanatorium Hubertus w Berlinie-Schlachtensee, poeta, autor jednego z pierwszych opisów zespołu Sturge’a-Webera.
Życiorys Urodził się 7 maja 1862 w Toruniu jako syn Jacoba Loebela Kalischera (1832–1913) i Rosalie z domu Glicksmann (1835–1903). Jego dziadkiem ze strony ojca był Loebel Kalischer (1799–1891), brat Zwi Hirscha Kalischera (1795–1874). Miał dwóch braci, Alberta (1867–1913) i Leopolda (1858–po 1910), oraz siostrę Betty po mężu Ritter (1860–1943). Jego brat stryjeczny Otto Kalischer (1869–1942) również był neurologiem.
Studiował medycynę na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie i na Uniwersytecie w Würzburgu, gdzie w 1885 roku otrzymał tytuł doktora medycyny po przedstawieniu dysertacji Zur Frage über den Einfluss der erblichen Belastung auf Entwicklung, Verlauf und Prognose der Geistesstörungen. W 1886 roku otrzymał aprobację. Przed 1900 rokiem pracował w laboratorium Emmanuela Mendla w Berlinie. W latach 1886–1890 praktykował w klinice neurologicznej (Nervenklinik) w Berlinie-Pankow, potem przez rok pracował jako lekarz okrętowy w Indiach Wschodnich i Zachodnich. Pracował także w poliklinice chorób dziecięcych (Kinder-Poliklinik) u Hugona Neumanna.