blok Nr 18+122+129).
Datowanie gramot thumb|List na brzozowej korze numer 202, zawierający lekcję kaligrafii i rysunki chłopca o imieniu Onfim. Na podstawie charakteru pisma naukowcy ustalili wiek dziecka na 6–7 lat.
Zbiór odkrytych gramot datowany jest na okres XI–XV wieku.
Dokumenty na brzozowej korze są datowane przede wszystkim metodą stratygraficzną – podstawą badania jest warstwa ziemi, w którym znaleziono gramotę. Metoda ta może zawodzić, jeżeli istnieje sytuacja, gdy gramota zmieniała swoje położenie z różnych względów, np. trafiła do głębszej lub płytszej warstwy wskutek przemieszczania się wód gruntowych lub innych powodów. Pomocniczą metodą datowania jest dendrochronologia, tj. datę ustala się na podstawie czasu ścięcia drzewa, którego użyto do budowania nawierzchni ulic i budynków. Najbardziej korzystną przy datowaniu gramoty sytuacją jest znalezienie jej pomiędzy dwoma warstwami nawierzchni, których data została ustalona. W takich przypadkach daje się określić datę z dokładnością do 10–15 lat. Odpowiednio: im dalej od nawierzchni znaleziono dokument, tym mniej dokładna jest data jego powstania (do 60 lat). Innym problemem podczas ustalania daty zabytku jest sytuacja, gdy gramota była przechowywana w domowym archiwum i została wyrzucona lub celowo zniszczona znacznie później.