Hermann von Soden uznał ją za wczesną formę tekstu bizantyńskiego i zaklasyfikował do rodziny tekstualnej K1, dzisiaj oznaczanej symbolem E.
Kurt Aland dał mu profil 1921 1011/2 82 17s, co oznacza, że kodeks wspiera tekst bizantyński przeciwko „oryginalnemu”„Oryginalny” oznacza tu tekst w rekonstrukcji Alanda – Novum Testamentum Graece. w 192 miejscach, współgra zarówno z tekstem bizantyńskim, jak i „oryginalnym” w 101 miejscach, wspiera tekst „oryginalny” przeciwko bizantyńskiemu w 8 miejscach. Ponadto kodeks posiada 17 sobie właściwych wariantów. W oparciu o ten profil tekst rękopisu został zaklasyfikowany do V kategorii Alanda.
Według Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariantów, kodeks przekazuje standardowy tekst bizantyński, zgodny z rodziną tekstualną Kx. Metodą tą przebadano tylko trzy rozdziały Ewangelii Łukasza (1; 10; 20). Kx oznacza standardowy tekst bizantyński.
Rękopis nie zawiera tekstu Mt 16,2b–3 (znaki czasu).
Historia thumb|Klasztor Watopedi, z którego manuskrypt został przywieziony do Moskwy Matthaei datował kodeks na VIII wiek. Konstantin von Tischendorf, Gregory i Aland datowali go na IX wiek – jest to data, za którą opowiada się obecnie INTF.