Rękopisy tradycji aleksandryjskiej (Papirus 1, 01, 03) przekazują wariant Ασαφ, Ασαφ (Asaf, Asaf).
W Mt 1,10 przekazuje wariant Αμως, Αμως (Amos, Amos), zgodnie z Kodeksem Synajskim i Watykańskim, natomiast późniejszy korektor poprawił na Αμμων Αμμων (Ammon, Ammon), zgodnie z tekstem bizantyjskim.
Warianty z Mt 1,11 oraz 1,18a są zgodne zarówno z tradycją aleksandryjską, jak i bizantyjską.
W Mt 1,18b wspiera tradycję bizantyjską przeciwko aleksandryjskiej (γενεσις ] γεννησις).
W Mt 1,25 ponownie wspiera tradycję bizantyjską przeciwko aleksandryjskiej (υιον ] τον υιον αυτης τον πρωτοτοκον). Wariant bizantyjski powstał w wyniku harmonizacji z Łk 2,7.
Historia Tischendorf datował rękopis na wiek IX, w ten też sposób datowali inni paleografowie i jest to oficjalna data podawana przez INTF. Część zaginionych kart została uzupełniona w XII wieku.
Przed rokiem 1859 rękopis przez około stu lat należał do rodziny Parodi w Smyrnie. W 1859 roku Tischendorf przekonał rodzinę Parodich, by podarowała kodeks jako prezent dla rosyjskiego cara.