W marcu 1923 został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów inżynierii i saperów oraz przydzielony do 10 pułku saperów, gdzie był kolejno dowódcą plutonu, od stycznia 1926 referentem mobilizacyjnym pułku, a od grudnia 1927 ponownie dowódcą plutonu. W czasie służby w tej jednostce został przemianowany na oficera zawodowego (listopad 1923).
W styczniu 1929 przeniesiony został do 3 pułku saperów wileńskich, w którym został dowódcą plutonu w szkole podoficerskiej. W październiku 1929 został odkomenderowany do 3 batalionu saperów, od lipca 1930 dowodził tam kompanią szkolną, od października 1930 plutonem w kompanii szkolnej, od października 1931 ponownie kompanią szkolną, a od października 1932 kompanią liniową. Od listopada 1935 wykładowca, a od listopada 1936 referent wyszkoleniowy w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie.
W marcu 1939 przydzielony został do sztabu gen. Emila Przedrzymirskiego-Krukowicza, generała do pracy przy Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych.
II wojna światowa W kampanii wrześniowej dowódca 60 batalionu saperów, w składzie Armii „Modlin”, od 4 września był szefem wydziału ogólnego dowództwa saperów tej armii. Od 15 września uczestniczył w obronie Warszawy.