W Marku 15,34 przekazuje wariant ηλι (Eli, Boże mój), w czym jest zgodny z Kodeksem Bezy, Kodeksem Koridethi, minuskułem 565 oraz starołacińskimi rękopisami. Pozostałe rękopisy przekazują wariant ελωι (Eloi, Boże mój). Wariant kodeksu uważany jest za niepoprawny przez krytyków tekstu Nowego Testamentu.
Historia thumb|Fragment 0215 z tekstem Marka 15,20-21 Nieznane jest miejsce, w którym powstał kodeks. Sugerowany jest Egipt, gdzie zostały odkryte fragmenty 059 i 0215. Fragment 059 trafił do Wiednia w końcu XIX wieku.
Wiek kodeksu jest szacowany w oparciu o paleograficzne porównania z innymi rękopisami o ustalonej dacie i zwykle jest to od połowy IV wieku do połowy V wieku. C.R. Gregory datował go na IV wiek. Stanley i Wendy Porter datują kodeks na IV wiek ze względu na podobieństwo do P.Vindob. G 19888 i P.Vindob. G 39782. Pasquale Orsini datuje kodeks na koniec IV wieku. Instytut Badań Tekstu Nowego Testamentu datuje go na wiek IV/V.
C.R. Gregory wciągnął fragment na listę rękopisów Nowego Testament w 1900 roku, nadając mu siglum Tu. Opublikował też jego tekst w oparciu o transkrypcję nadesłaną mu przez Karla Wessely'ego. W 1908 roku dał mu numer 059. W 1912 roku Wessely opublikował faksymile fragmentu.