Srebro w biegu indywidualnym zdobył też podczas rozgrywanych rok później igrzysk olimpijskich w Sarajewie, plasując się za Angererem, a przed Eirikiem Kvalfossem z Norwegii. Był tam też siódmy w sprincie i czwarty w sztafecie.
Z mistrzostw świata w Ruhpolding w 1985 roku wrócił z trzema medalami. Najpierw ponownie zajął drugie miejsce w biegu indywidualnym, rozdzielając Jurija Kaszkarowa z ZSRR i Tapio Piiponena z Finlandii. Następnie zdobył swój pierwszy tytuł mistrzowski wygrywając w sprincie, a na zakończenie zajął drugie miejsce w sztafecie. Kolejne trzy medale zdobył na mistrzostwach świata w Lake Placid w 1987 roku. Zwyciężył w sprincie i biegu indywidualnym, a razem z Jürgenem Wirthem, Matthiasem Jacobem i André Sehmischem był też najlepszy w sztafecie. W międzyczasie zdobył też trzeci srebrny medal w sztafecie, na mistrzostwach świata w Oslo rok wcześniej.