W październiku 1939 powstał w Warszawie Związek Syndykalistów Polskich (ZSP). W 1939 występował pod nazwą Związek „Wolność i Lud”. ZSP odżegnywał się od anarchizmu i reprezentował tzw. polską odmianę syndykalizmu – akceptował instytucję państwa uspołecznionego. Organizacja prowadziła działalność samopomocową, wydawniczą i wojskową. Oddziały ZSP walczyły w powstaniu warszawskim (104 Kompania Syndykalistów), w Puszczy Kampinoskiej, w rejonie Magnuszewa oraz w regionie sandomiersko-opatowskim. ZSP współtworzył Radę Pomocy Żydom – Żegota. Ostatnie zebranie kierownictwa ZSP odbyło się w styczniu 1945 w Brwinowie pod Warszawą. W 1940 w Warszawie powstała Syndykalistyczna Organizacja „Wolność” (SOWa). Utworzona została na bazie anarchosyndykalistów z ZZZ oraz części Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej. W 1941 przystąpił do SOW-y Polski Związek Walki o Wolność NarodówPolski Związek Walki o Wolność Narodów powstał w grudniu 1939 roku w Kielcach. Był organizacją o charakterze internacjonalistycznym i anarchosyndykalistycznym.. SOWa krytykowała tzw. polską odmianę syndykalizmu, którą propagował ZSP. Syndykalistyczna Organizacja „Wolność” opowiadała się za powstaniem Rzeczypospolitej Społecznej – oddolnej federacji samorządów pracowniczych i lokalnych.