Literał znakowy – literał reprezentujący w kodzie źródłowym konkretną wartość typu znakowego.
Reprezentacja literału znakowego Literał znakowy to określona jednostka leksykalna danego języka programowania, która reprezentuje wartość wybraną z dostępnego zestawu znaków. To jakie literały znakowe mogą zostać użyte, a więc jaki jest dostępny zestaw znaków, zależy od systemu komputerowego i ustawień w nim zawartych. Przykładowymi zestawami znaków są ASCII, EBCDIC. Obecnie we współczesnych systemach dostępne są różne zestawy (np. Unicode) zawierające m.in. znaki narodowe i różne symbole, np. matematyczne.
Literał znakowy może być zapisany w kodzie źródłowym: bezpośrednio, za pomocą danego znaku, zazwyczaj ujęty w odpowiednie ograniczniki, np. język C: 'C', '7', '*'; za pomocą symbolu, specjalnego kodu (np. kodu sterującego), opisu znaku, np. język C: '\n', '\\'; język Pascal: ^N; za pomocą kodu liczbowego, zgodnego z bieżącym zestawem znaków, np. język C: '\47', '\xFC', język Pascal: #10, #$A.