W okresie rozwijającego się za rządów Wenecjan tzw. renesansu kreteńskiego (XV-XVII w.) klasztor był jednym z ocalałych ośrodków greckiej kultury, w którym przechowywano zabytkowe manuskrypty i cenne dokumenty historyczne. Zabudowania w obecnej postaci pochodzą głównie z XVI stulecia, powstałe u schyłku rządów weneckich na wyspie. Poza otaczającymi wewnętrzny dziedziniec celami mnichów mieściły one składy żywności i stajnie opasane solidnym murem obronnym. Towarzyszył im wzniesiony w 1587 dwunawowy kościół pod wezwaniem świętych Konstantyna i Heleny oraz Chrystusa Króla.
Zagłada klasztoru
Po wybuchu powstania na Krecie klasztor został w listopadzie 1866 otoczony przez wojska osmańskich Turków w sile 15 tysięcy żołnierzy z 30 działami. W monasterze zamieszkiwanym wtedy przez 45 mnichów, schroniło się paruset (325 Klaus Bötig: Kreta, dz. cyt., s. 83.) zbrojnych powstańców wraz ze zgromadzoną okoliczną ludnością cywilną (ok. 700 kobiet i dzieci). Po krótkim oblężeniu Turcy wdarli się przez wysadzoną bramę główną i wyłom w murach. Kobiety z dziećmi ukryły się w krypcie prochowni, gdzie w obliczu sytuacji bez wyjścia zdecydowano o wysadzeniu jej w powietrze. Zginęła wówczas większość ukrywających się wraz z atakującymi żołnierzami tureckimi.