Wyzwalanie spod władzy archontów, odbywa się według Karpokratesa - pogląd ten przejął od materialnego mesjanizmu judeo-chrześcijańskich millenarystów - spłacając im swój dług, poprzez bycie niewolnikiem wszystkich występków, którymi oni kierują. Gdyby za życia duszy nie udało się spłacić długu, będzie musiała po śmierci ciała wcielić się ponownieZ tym nauczaniem polemizuje Tertulian w traktacie De anima (O duszy), 35,5. Por. J.H. Wasznik, Q.S.F. Tertulliani De Anima (wydanie krytyczne z wstępem i komentarzami), Amsterdam 1947, s. 416.. Była to wiara w reinkarnację, świadcząca o synkretyzmie Karpokratesa pochodzenia bądź pitagorejskiego, bądź indyjskiego. Ireneusz przekazuje też, że jego uczniowie czcili ikonę Pitagorasa obok obrazu JezusaPrzeciw herezjom, I,25.6. Moralność Karpokratesa miała więc charakter bardzo liberalny. Wedle Klemensa Aleksandryjskiego głosił naukę promującą wśród mężczyzn wspólne posiadanie kobiet.
Po jego śmierci przywódcą sekty został jego syn, . Pod jego wpływem żydowska gnostyczna doktryna została zhellenizowana, podobnie jak Walentyn w tym samym czasie zhellenizował gnostycyzm samarytański. Syn Karpokratesa był czczony jako bóstwo.
Zobacz też Cerynt Tajemna Ewangelia Marka
Przypisy
Bibliografia
G. Quispel Gnoza Warszawa: PAX, 1998;
Kategoria:Chrystologia Kategoria:Gnostycy