220) ustalały czas tej służby na 2 lata, wiek poborowy na 21 lat skończonych (w czasie wojny od 19 lat skończonych, po 1938 w czasie wojny lub mobilizacji od 18 lat skończonych). Warunki skrócenia służby ustało rozporządzenie ministerialne z 7 lutego 1939 (Dz.U. 1939 nr 20 poz. 131).

Czas pracy wynosił najwyżej 6 godzin dziennie, bez wliczania ćwiczeń, przysposobienia wojskowego, nauki oraz czynności porządkowych w obrębie pomieszczeń (§ 22 Rozporządzenia wykonawczego z 10 lutego 1937).

Postępy w wyszkoleniu, posiadane umiejętności, wyróżnienia w służbie decydowały o przyznawanych stopniach służbowych. Junacy obowiązani byli do posłuszeństwa wobec przełożonych i stosowania się do regulaminu hufców wydanego przez Ministra Spraw Wojskowych. Za naruszenia obowiązków stosowano kary dyscyplinarne, aż do aresztu na czas do 3 dni, degradacji lub wydalenia z junackich hufców pracy połączonej z utratą praw związanych z tą służbą oraz brakiem możności ponownego przyjęcia do niej. Samowolne porzucenie służby pociągało za sobą skutki wydalenia (art. 16).