thumb|Audiencja Franciszka Ignacego Narockiego u Napoleona (obraz autorstwa Jeana-Charles’a Tardieu) Franciszek Ignacy Narocki (ur. w Witkach pod Wilnem, zm. pod koniec 1809Wacław Szczygielski: „Narocki Franciszek Ignacy” [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom XXII, 1977 lub 6 stycznia 1816Akt zgonu Franciszka Narockiego, akta stanu cywilnego gminy warszawskiej I cyrkułu, rok 1816, nr 11. w Warszawie) – konfederat barski, sybirak, znany z długowieczności.
Życiorys Według posiadanej przez siebie metryki chrztu miał urodzić się w 1690 jako syn Józefa i Anny. W młodości podobno służył w wojsku. Odziedziczył po rodzicach niedużą gospodarkę, po utracie której utrzymywał się z dzierżaw majątków kościelnych.
Po zawiązaniu konfederacji barskiej w Sochaczewie 14 lutego 1769 został pisarzem przy marszałku konfederackim Felicjanie Franciszku Stępowskim. Pod dowództwem regimentarza Jana Bachowskiego brał udział w rekrutacji i ściąganiu podatków. Po klęsce oddziału Stępowskiego pod Sochaczewem (12 sierpnia 1769) wraz z Bachowskim przeszedł do konfederacji ziemi warszawskiej, gdzie miał dosłużyć się stopnia pułkownika.