Historia Aż do XVIII w. Dolina Wapienicy pozostawała nieznana. Walory krajobrazowe tego miejsca dostrzegła dopiero Luiza Sułkowska (1788–1848) – żona księcia bielskiego Jana Sułkowskiego, która często przyjeżdżała tu na spacery. Od jej imienia wzięła się, używana aż do drugiej połowy XX w., nazwa „Dolina Luizy”. Być może z jej inicjatywy na początku lat 30. XIX w. książę Sułkowski nakazał objąć ochroną ok. 700 ha lasów w dolinie. W czerwcu 1822 r. doliną Wapienicy na Błatnią podążał w trakcie jednej ze swych turystycznych wypraw późniejszy książę pszczyński Ludwik Anhalt.
W drugiej połowie XIX w. Dolina Wapienicy zaczęła uzyskiwać coraz większą popularność, o czym może świadczyć fakt, że w szybkim tempie zaczęły tu powstawać wille i hotele (m.in. „Klimczokówka”), a już w 1927 r. istniało połączenie autobusowe z Bielskiem.
W latach 1893–1894 powstały tu pierwsze sączkowe ujęcia wodne dla utworzonych w 1895 r. wodociągów bielskich, a w 1911 powstały plany budowy na Wapienicy zapory wodnej. Największa inwestycja w historii bielskich wodociągów została jednak zrealizowana dopiero w latach 1928–1932. Zbudowano wtedy Zaporę wodną im.