Wiktoryn Wierzbicki herbu Radwan (ur. ok. 1520, zm. 10 lutego 1587 w Gródku) – biskup żmudzki i łucki, pierwszy biskup łucki – senator w senacie Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się ok. roku 1520 w polskiej rodzinie rycerskiej herbu Radwan. Był synem Jerzego i bratankiem Wacława, sekretarza króla Zygmunta Starego i biskupa żmudzkiego. Studiował w Padwie, nie uzyskał tam jednak żadnego stopnia naukowego. Następnie był proboszczem i kanonikiem w Widuklach na Żmudzi oraz kanonikiem kateralnym wileńskim, gdzie w 1561 był prokuratorem, później archidiakonem łuckim i żmudzkim.
Pod koniec 1564 otrzymał od króla Zygmunta II Augusta nominację na biskupstwo żmudzkie, a 8 czerwca 1565 prowizję apostolską od Piusa IV na ten urząd. Rządy w diecezji pełnił dwa lata, uchodząc za biskupa doskonale wykształconego (nazwany przez nuncjusza apostolskiego Jana Commendone najuczeńszym na Litwie).