W miarę postępu aliantów na północ, wojska Sprzymierzonych napotykały na coraz trudniejszy teren: Apeniny tworzą kręgosłup wzdłuż półwyspu włoskiego, przesunięty nieco na wschód. W najbardziej górzystych obszarach Abruzji ponad połowa szerokości półwyspu obejmuje grzbiety i szczyty o wysokości ponad 910 m, które są stosunkowo łatwe do obrony; kolejny problem stanowiły rzeki płynące w poprzek półwyspu, przecinając trasę natarcia. W 1943 r. rzeki te uległy w dodatku nagłym i nieoczekiwanym powodziom, które mogły skutecznie pokrzyżować plany alianckich dowódców.
Ofensywa na Rzym
thumb|left|Niemieckie linie obronne na południe od Rzymu Na początku października 1943 r. Hitler został przekonany przez dowódcę Grupy Armii C walczącej na południu Włoch, feldmarsz. Alberta Kesselringa, że obrona Włoch powinna być prowadzona jak najdalej od Niemiec. W ten sposób można było w pełni wykorzystać naturalne atuty środkowych Włoch, sprzyjające działaniom obronnym, jednocześnie zapobiegając zdobyciu kolejnych lotnisk.