thumb|right|DC-8-42 na lotnisku Heathrow w Londynie thumb|right|DC-8-71 z silnikami CFM56-2 thumb|Douglas DC-8-71F linii National Airlines na lotnisku w Shannon Douglas DC-8 – amerykański odrzutowy samolot pasażerski dalekiego zasięgu, produkowany przez firmę Douglas Aircraft Company w latach 1958-1972. Zaprojektowany, aby konkurować z Boeingiem 707. Wejście do służby samolotów szerokokadłubowych, takich jak Boeing 747 czy McDonnell Douglas DC-10, spowodowało zakończenie produkcji tego wąskokadłubowego samolotu. Wyprodukowano 556 jego egzemplarzy.
Warianty Seria 10 Douglas DC-8-11 był pierwszym z rodziny DC-8, został oblatany 30 maja 1958 r. Przeznaczony był na trasy krajowe w USA, zasilany przez silniki Pratt & Whitney JT3C-6 o ciągu 60,5 kN. Wersja DC-8-12 otrzymała nowe końcówki skrzydeł oraz najnowocześniejsze sloty na skrzydłach, które były otwierane podczas startu i lądowania, a zamykane podczas lotu. Masa nowej wersji wzrosła ze 120 200 do 123 800 kg. Wyprodukowano 28 samolotów o oznaczeniu DC-8-12, 22 dla United Airlines oraz 6 dla Delta Air Lines, które najpierw oznaczano jako DC-8A (dopóki nie wprowadzono samolotów z serii 30).