W zależności od dystrybucji nazwy mogą się różnić, ale zwykle są to któreś z poniższych: rc.sysinit rc.boot rc.modules rc.local (zawiera ustawienia lokalne i jest uruchamiany po wszystkich innych skryptach startowych)
Z kolei standardową lokalizacją, w której jądro Linux szuka pliku uruchamialnego init jest katalog /sbin. W przeciwieństwie do innych procesów procesu init nie można zakończyć sygnałem SIGKILL.
Poziomy pracy
Istnieje osiem poziomów pracy w których może być uruchomiony init: 0-6 oraz S lub s. Zarezerwowane są następujące poziomy: 0 – służący do zatrzymania systemu, 1 – wprowadzający system w tryb pracy jednego użytkownika, 6 – uruchamiający system ponownie, S lub s – przeznaczony dla skryptów wykonywanych podczas wchodzenia w tryb 1. Poziomy pracy 2-5 są trybami dla wielu użytkowników i jeden z nich (w zależności od dystrybucji) jest poziomem uruchamianym domyślnie.
Proces init może zostać uruchomiony przez superużytkownika w celu przełączenia systemu na inny poziom działania. Wtedy init uruchomi skrypty, które przełączą system na odpowiedni poziom działania.
W większości systemów użytkownik może sprawdzić poziom pracy poprzez polecenia: $ runlevel $ who -r