Aparat matematyczny do analizy propagacji fal radarowych, odbijających się od samolotu, stworzył w 1962 radziecki fizyk i matematyk Piotr Ufimcew. Teoria Ufimcewa umożliwiła matematyczne podejście do opracowania kształtu samolotów o obniżonej sygnaturze radarowej, zamiast dotychczasowego opracowywania ich metodą prób i błędów.
Historia thumb|Technologia stealth w zastosowaniu lotniczym (myśliwiec F-35) i morskim (niszczyciel typu Zumwalt) Techniki stealth nie są nowością. Już pierwsze samoloty wojskowe nosiły kamuflaż i latały nisko nad ziemią, by nie zostały wykryte przez ludzkie oko, przed wprowadzeniem zaś do użytku radaru wszystkie samoloty były stealth w nocy lub o ile leciały nad chmurami. Opracowanie radaru umożliwiło wykrywanie statków powietrznych w powietrzu, ostrzeganie o ich obecności, pobranie namiaru bojowego oraz naprowadzanie. Pierwszą konstrukcją lotniczą zaprojektowaną z myślą o obniżeniu sygnatury radarowej była, zaprojektowana na początku lat 60. XX wieku, konstrukcja amerykańskiej firmy Boeing 853-21 Quiet Bird, który został zaprojektowany w charakterze samolotu doświadczalnego, celem opracowywania samolotów o charakterystyce stealth w drodze kolejnych eksperymentów.