Był autorem ponad 100 oryginalnych eksperymentalnych prac naukowych, licznych publikacji dotyczących leków. M.in. opublikował prace: „Leki stosowane w geriatrii”, „Odżywianie jako podstawowy czynnik w działaniu leków geriatrycznych” (1955 r.), „Sulfonamidy” (1956 r.), „Postępy w chemii leków” (1962 r.), „Analiza farmaceutyczna” (1964 r.) Wprowadził nowe metody badań leków z zastosowaniem manganobromometrii, kulometrii, prądów wysokiej częstotliwości. Oznaczał przenikalność elektryczną i momenty dipolowe substancji leczniczych (1931 r.). Był konstruktorem nowej aparatury do badań substancji leczniczych, oznaczał m.in. za pomocą prądów wysokiej częstotliwości stężenie glukozy i atropiny w ampułkach. Badał działanie przeciwrobaczne i przeciwbakteryjne nowych pochodnych sulfonamidów. Podał metodę kulometryczną otrzymywania tych pochodnych (chloro-, bromo-, diazosulfonamidów).

Był twórcą nowoczesnego programu studiów farmaceutycznych (1946 r.). Referował swoje prace na wielu posiedzenia towarzystw naukowych, konferencjach takich jak: Zjazd Lekarzy i Przyrodników Polskich w Poznaniu w 1933 r.