Park Charlottenhof został umiejscowiony na osi wschód-zachód, oddając wędrówkę słońca po niebie. Na wschodzie znajduje się ogród różany w formie labiryntu, zaaranżowany przez Hermanna Sella w 1835. Pośrodku ogrodu stoi altana skrywająca posąg małego satyra. Altana może być interpretowana jako metafora schronienia pierwszych ludzi Adama i Ewy według historii stworzeniaDaniela Morgenstern, Stephen Theilig, Nele Thomsen (Wyd.), Potsdamer Ge(h)schichte. Gärten und Parklandschaften, be.bra Verlah GmbH, Berlin-Brandenburg, 2006 . W godzinach południowych Słońce pada na pagórek Tiroler Berg. Następnie przenosi się nad Dichterhain, gdzie stoją pomniki poetów i pisarzy niemieckich: Goethego, Schillera, Herdera i Wielanda, a w dalszej części popiersia poetów włoskich: Ariosta, Tassa, Dantego i Petrarki. Za nimi umieszczono grupę figuralną symbolizującą zachodzące słońce (1837) – przedstawienie grupy z San Ildefonso, dwóch bliźniaczych chłopców uosabiających sen i śmierć. Chłopiec po prawej stronie trzyma zgaszone pochodnie, drugi ma natomiast małą tarczę, najprawdopodobniej lustro. Zapalona pochodnia jest symbolem życia, zgaszona – śmierci. Chłopiec po lewej stronie wygląda na pogrążonego we śnie. Trzymane przez niego lustro jest symbolem marzeń sennych.