Kościół Najświętszej Krwi Pana Jezusa w Poznaniu – zabytkowy kościół rektoralny znajdujący się w dawnej kamienicy przy ulicy Żydowskiej 34 w Poznaniu, na rogu z ulicą Kramarską. Świątynia posiada status sanktuarium Pańskiego, wraz z kościołami Najświętszego Serca Jezusowego i Matki Boskiej Pocieszenia oraz Bożego Ciała tworzy Poznański Trakt Eucharystyczny. Od 2017 r. jest wielkopostnym kościołem stacyjnym.
Historia Powstał w początku XVIII wieku w kamienicy należącej do Świdów-Szamotulskich, w której zgodnie z legendą w 1399 Żydzi sprofanowali skradzione hostie. W roku 1620 odnaleziono zamurowany w filarze stół, na którym miano dokonać zbezczeszczenia (mogła to być mistyfikacja karmelitów trzewiczkowych chcących nabyć grunt wewnątrz miasta, czemu oponowała rada miejska, stąd zresztą powstało takie opóźnienie w budowie kościoła). Pozwolenie na budowę wydał w 1668 król Jan Kazimierz. Przebudowa zakończyła się w 1704 roku. Przy udziale funduszy unijnych z projektu „Adaptacja i renowacja zabytkowych obiektów na Trakcie Królewsko-Cesarskim w Poznaniu służących rozwojowi, promocji i upowszechnianiu kultury” kościół przeszedł renowację.