1943).
Ukończył gimnazjum w Warszawie, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczny Uniwersytetu Petersburskiego, które ukończył z wyróżnieniem. Następnie przeniósł się do Austro-Węgier, gdzie ukończył Politechnikę Lwowską. Następnie w 1893 rozpoczął pracę w oddziale techniczno-drogowym Wydziału Krajowego, gdzie w 1916 został radcą budowlanym. Ziemiński w latach 1902–1907 był zatrudniony w ekspozyturze w Zaleszczykach, a następnie od 1907 do 1914 w ekspozyturze w Rzeszowie, a pod koniec I wojny światowej pracował w Namiestnictwie Galicji.
II Rzeczpospolita Po upadku monarchii austro-węgierskiej, zaczął pracować w Urzędzie Delegata Rządu, a po przekształceniu Delegatury w Urząd Wojewódzki Lwowski, zasilił szeregi Departamentu Robót Publicznych. Następnie w latach 1918–1919 był przewodniczącym Związku Inżynierów Drogowych RP.
28 czerwca 1922 został mianowany ministrem robót publicznych w rządzie Artura Śliwińskiego. Gabinet ten powstał w atmosferze sporu pomiędzy Sejmem a Józefem Piłsudskim. Rada Ministrów funkcjonowała raptem dziesięć dni (pełniła swe obowiązki do 31 lipca 1922), przez co rola Władysława Ziemiańskiego ograniczyła się tylko do odpowiedzi na interpelacje m.in. w sprawie dewastacji Puszczy Kurpiowskiej.