Pszonacznik (Conringia Heist. ex Fabr.) – rodzaj roślin należący do rodziny kapustowatych. Obejmuje 6 gatunków. Występują one głównie w centralnej i południowo-zachodniej Azji, poza tym w regionie Kaukazu i w Europie. Do flory Polski należy jako zadomowiony antropofit pszonacznik wschodni (C. orientalis).
Morfologia Pokrój Rośliny zielne, zwykle jednoroczne, rzadko dwuletnie, z pędem prosto wzniesionym, pojedynczym. Włosków zwykle brak poza ewentualnie drobnymi na szypułkach, w efekcie rośliny nagie, często nieco sine. Liście Dolne liście nie tworzą rozety liściowej, są całobrzegie. Łodygowe liście siedzące, całobrzegie, zwykle sercowatą nasadą obejmujące łodygę. Kwiaty Zebrane w grona wydłużające się podczas owocowania. Szypułki kwiatowe cienkie lub grube, wzniesione lub odstające. Działki kielicha podługowate do równowąskich, podnoszące się lub prosto wzniesione, nie rozszerzone woreczkowato u nasady lub wyraźnie rozszerzone. Płatki korony białe lub żółte, czasem z fioletowymi żyłkami, dłuższe od działek. Pręcików sześć, czterosilnych. Zalążnia górna z 10–50 zalążkami w każdej z dwóch komór, szyjka słupka do 1,5 mm długości, znamię główkowate, czasem nieco rozwidlone na szczycie. Owoce Łuszczyny równowąskie, na przekroju okrągłe, czworo- lub ośmiokątne.