Bitwa pod Łomżą – bitwa stoczona 7–10 września 1939 podczas kampanii wrześniowej.
Niemcy, po przerzuceniu części wojsk z Pomorza do Prus Wschodnich, uderzyli na linię Narwi, której broniła SGO „Narew”. Bezpośrednio przed bitwą miasto Łomża było bombardowane nieprzerwanie od 3 września.
Pierwsze natarcie nastąpiło 7 września, kiedy to Łomża została zaatakowana przez niemiecką 21 Dywizję Piechoty, wchodzącą w skład XXI Korpusu Armijnego generała Falkenhorsta. Siły niemieckie przeprowadziły tego dnia kilka ataków, jednak nie zakończyły się one powodzeniem, gdyż były odpierane przez broniący Łomży – dowodzony przez podpułkownika Lucjana Stanka – 33 pułk piechoty, wchodzący w skład 18 Dywizji Piechoty, ze szczególnym udziałem I/33 pp., pod dowództwem majora Stanisława Wyderko, odpowiedzialnego za odcinek Przedmoście „Łomża”.
Następnego dnia oddziały niemieckie skoncentrowały swoje ataki na forcie nr 3 w Piątnicy Poduchownej, jednak zostały one skutecznie odparte. Po południu ataki Niemców ustały, jednak w nocy, pod osłoną artyleryjską i zadymieniem, wojska niemieckie przeprawiły się przez rzekę Narew kilkanaście kilometrów poniżej punktu obrony w Piątnicy i rozpoczęły zdobywanie Nowogrodu (bitwa pod Nowogrodem).