Pelikan – polski herb szlachecki. Według Józefa Szymańskiego pochodzący z nobilitacji.
Opis herbu Poniższy opis stworzono zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:
W polu czerwonym pelikan srebrny, zwrócony w lewo, karmiący swoje pisklęta krwią z rozdartej piersi. Klejnot – trzy pióra strusie. Labry: czerwone, podbite srebrem.
Szymański i Znamierowski rysują pelikana na gnieździe. U Znamierowskiego ptak jest odwrócony w prawo, a gniazdo jest złote, plecione. Szymański podaje herb bez barw, za wcześniejszymi autorami - Paprockim i Niesieckim. Juliusz Karol Ostrowski odróżnia wersję z gniazdem i nadaje jej nazwę Pelikan II. Rekonstrukcja w artykule pochodzi od Tadeusza Gajla, który wzorował się na Niesieckim i Ostrowskim.
Najwcześniejsze wzmianki Autorzy wczesnych herbarzy - Paprocki i Niesiecki podają tylko legendarne początki herbu. Legendy opowiadają o dowódcy, który poświęcił się dla swych rycerzy jak pelikan dla swoich dzieci, bądź o przybyłym ze Szwecji biskupie. Ostrowski natomiast, mimo że nie przytacza dokładnego początku herbu, jest pewien, że herb przybył z zagranicy. Datę tego przybycia podaje ściśle Józef Szymański w oparciu o badania archiwalne Barbary Trelińskiej.