Pierwszy głos zabrał Saturninus, opowiadając się za skazaniem młodzieńców, lecz nie na śmierć, choć uważał ich za winnych. Nie godzi się przecież – mówił – aby w obecności trzech swoich synów głosował za straceniem dzieci kogoś innego, a poza tym taka kara przewyższałaby wszystko, jakiegokolwiek zła mogliby się dopuścić. Podobnie wypowiedzieli się z kolei trzej synowie Saturninusa, którzy byli wraz z nim jako legaci. Wolumniusz natomiast był zdania, że za tak niegodziwe występki popełnione przeciw własnemu ojcu zasługują na karę śmierci. Tak samo wypowiedziała się następnie większość pozostałych osób. Zostali więc synowie uduszeni na rozkaz HerodaJózef Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, ks. XVI , rozdz. 11, 3.
Antypater II, ponieważ powszechnie wiadomą rzeczą było, iż to on fabrykował te wszystkie oszczerstwa rzucane na braci, starał się pozyskać podarkami i świadczeniami przyjaciół cesarza, posyłając do Rzymu niemałe sumy. Saturninus i całe jego otoczenie w Syrii było wprost obsypywane podarkami od niego. Ale im większą okazywał hojność, tym więcej go nienawidzono, gdyż świadczonych przezeń dobrodziejstw nie poczytywano mu za przejaw wspaniałomyślności, lecz za szczodrobliwość ze strachu.