Fachr ad-Din II (1572-1635) – libański emir panujący w latach 1590-1635, pochodzący ze znaczącego rodu arabskiego Maanów.
Fachr ad-Din II był synem księcia Kurkumaza (1544-1585), a wnukiem Fachr ad-Dina I. Za czasów panowania jego ojca, sułtan osmański Murad III w zbrojnej ekspedycji najechał góry Szuf i wymordował kilkadziesiąt tysięcy druzów, podejrzewając ich o wspieranie działań księcia Jusufa Assafa. Kurkumaz zbiegł w niedostępne góry, gdzie został pochwycony i uwięziony, zmarł w 1585 r. Jego żona wraz z trzynastoletnim wówczas Fachr ad-Dinem II schroniła się w Kesruanie, w dobrach chrześcijańskiego rodu Khazen.
Młody książę przejął władzę w regionie Szuf w 1590 r. i z kilkuletnią przerwą (1613-1618) rządził przez 45 lat – do 1635 r. Zasadniczym celem księcia było zerwanie więzi ze znienawidzonymi Turkami, rozbudowa i unowocześnienie Libanu. Całe życie poświęcił temu zadaniu i chociaż ostatecznie sam stał się ofiarą rządów tureckich, to jednak szczyt świetności w historii Libanu przypada na czasy jego panowania. Książę, jako energiczny i światły władca prowadził zręczną politykę polegającą na zawieraniu sojuszów z poszczególnymi miejscowymi rodami odgrywającymi ważną rolę w życiu politycznym regionu, a bogatymi darami usypiał czujność tureckich sułtanów. W ten sposób umacniał i rozszerzał swoją władzę.