Podobnie jak podczas bitwy pod Frastanz, żołnierze Związku wybrali w okolicy Calven pozycje umożliwiające zaskakujący frontalny atak na twierdzę. Z pomocą miejscowych przywódców z Muenstertalu, kontyngent w sile 2 000 – 3 000 ludzi pod wodzą Wilhelma von Ringka oraz Niklausa Lombrinsa wspiął się na liczące 2300 metrów wzniesienie Schleinigerberg, skąd zamierzał przypuścić atak na tyły wroga. Równocześnie miał odbyć się atak sił głównych na wojska szwabskie w twierdzy. Problemem był także zamek w Taufers, skąd obawiano się ataku załogi habsburskiej. Dlatego też, manewr okrążający rozpoczęto dopiero po północy. Nie uniknięto przy tym kłopotów, ponieważ część oddziałów zgubiła drogę w ciemnościach i zamiast na Laatsch skierowała się ku Arundaltal.
Dopiero o świcie siły związkowe podeszły ku dolinie Etsch, napotykając oddziały habsburskie. W szeregach wojsk Maksymiliana pojawiła się pogłoska, jakoby siły związkowe liczyć miały 30 000 ludzi, co wywołało panikę i ucieczkę części oddziałów. Pozostałe wojska zostały rozbite po ataku Szwajcarów. Uciekający Habsburgowie przedostali się przez most Marengo, łącząc się po drugiej stronie rzeki z Tyrolczykami i stawiając zaciekły opór.